လူလိမ္ႀကီး

လူလိမ္ႀကီး......(မန္းေက်ာ္ေရးသည္။)

ဆိုင္ကယ္ အစုတ္ႀကီးတစ္စီးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္သည္ မႏၱေလး က်ံဳးေတာ္ဝိုင္းပတ္လ်က္ရွိေသာနန္းၿမိဳ့ေတာ္၏ အေနာက္တံခါးမွ ထြက္ေပၚလာမည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူမၿမင္ဖူးေသးေသာအေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ကို ေနပူႀကီးထဲတြင္ အေနာက္က်ံဳးတံတားေပၚမွ လြန္စြာစိတ္အားထက္သန္စြာၿဖင့္ ေစာင့္ေနေလ၏....။

ေနကားႀကဲႀကဲေတာက္ပူ၏။ မႏၱေလးေႏြသည္ ထိုကတံုးဆံေတာက္ဆံပင္ရွိ၍ ပုဆိုးညိဳညိုအေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဝတ္ဆင္ထားေသာ...အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္အဖိုးႀကီးအို ရုပ္ေပါက္ေနေသာလူဝကို ေခြ်းအလြန္ထြက္ေစကာ အလိုလိုေနရင္း စိတ္အိုက္ေအာင္ပံပိုးေနေလေတာ့သည္။

ထိုကတံုးဆံေပါက္ကား မႀကာမွီကမွ နိုင္ငံၿခားမွ ၿပန္လာခဲ့သည္ကို က်မ္းက်ိန္ေၿပာရေလာက္ေသာ အဆင္းအသြင္ရွိေလ၏။ ကြမ္းမစားရတာႀကာၿပီ ဟူေသာအေႀကာင္းၿဖင့္ နင္းကန္စားထားသၿဖင့္ ဝါညစ္ညစ္ၿဖစ္ရံဳမက ရဲေနေသာသြား.၊ အၿခားေသာ နိုင္ငံၿခားၿပန္မ်ားကဲ့သို့ ေတာက္ပ သစ္လြင္ေသာ ဝတ္စားဆင္ယင္မွုမရွိသည့္အၿပင္ အေရာင္မြဲေသာပုဆိုးႏွင့္လိုက္ဖက္ေသာ ေနေလာင္ခံအသားအရည္ နီညိဳေရာင္ႏွင့္ထန္းတက္သမားရုပ္ေပါက္ေနေလ၏။

ထိုကတံုးစီးလာေသာ ဆိုင္ကယ္အိုႀကီးကိုလည္း ရွုပါဦး။ မီးခြက္ဝိုင္း စူပါကတ္ႀကီးမွာ ဂ်ပန္ေခတ္ကိုပင္သတိရႏွိဳင္ေလာက္ေအာင္ အေရာင္မွိန္ေဆးကြာ ေနရသည့္အထဲတြင္...လူထိုင္ရန္လုပ္ထားေသာေနာက္ထိုင္ခံုကိုၿဖဳတ္၍ ပစၥည္းတင္ရန္ၿပဳလုပ္ထားေသာကယ္ရီယာအႀကီးစားႀကီး ကိုတပ္ဆင္ထားေလရာ..ထိုဗိုက္ပူပူကတံုးဆံေပါက္ႏွင့္ ဤ ဆိုင္ကယ္အိုႀကီးကိုတြဲ ၿမင္သူတိုင္း ဝက္သားသယ္ႀကီးဟုထင္ႀကေလေတာ့သည္။

အႏွီဝက္သားသည္ရုပ္ႏွင့္လူကား အလြန္စိတ္အိုက္ကာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ၿဖစ္ကာ ဆိုင္ကယ္ကို ေနရာေရြ့ၿပီး ထိုင္စရာရွာ၏။ ထို့ေနာက္ ဤမ်ွပူေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ဖင္ထိုင္ခံုကို ဤအတိုင္းထားပါက ဖင္ေမႊးေၿပာင္မည္ကိုသတိရသၿဖင့္ ဖင္ထိုင္ခံုကို မၿပန္ေလၿပီး ဖင္ထိုင္ခံုေအာက္မွ ပုဆိုးစုတ္ႀကီးကိုထုတ္ၿပန္၍ ဆိုင္ကယ္အိုႀကီးအားလႊမ္းၿခံဳေပးေလ၏။ သစ္ပင္ရိပ္ရွိေသာ က်ံဳးေဘးသို့ေလ်ာက္ကာထိုင္စရာခံုေလးမွ အေနာက္ေပါက္( နန္းၿမိဳ့ေတာ္အေနာက္တံခါး)သို့ေမ်ွာ္ႀကည့္ေလၿပန္၏။ ထိုမွ တဖန္ သူ့ကို မၿမင္မည္ စိုးသၿဖင့္ က်ံဳးကူးအေနာက္တံတားေပၚထြက္ကာေလ်ာက္ၿပန္ေလသည္။

ဤသို့ ဂနာမညိမ္ ဖင္တႀကြႀကြၿဖစ္ေန၇ေသာအေႀကာင္းမွာ ကား........

တခ်ိဳ့အတြက္လြယ္ေပမဲ့

တခ်ိဳ့အတြက္လြယ္ေပမဲ့.....တကယ္ပါ...ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတဲ့အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္ရတာ မလြယ္လွပါဘူး။
ဗေလာဂ့္ဂါ လုပ္ရတာေကာ လြယ္မယ္မ်ားထင္ေနလား....။မထင္ပါဘူးဆိုတာထက္ မလြယ္ဘူးလို့ပဲေၿပာပါရေစ။
စက္ပူတယ္။ လူပင္ပန္းတယ္။ ေနာက္ တစ္ခ်က္က အခ်ိန္ေတြေတာ္ေတာ္ကုန္ပါတယ္။ တကယ့္ကိုပါပဲ ကိုယ့္ဗေလာ့ေလးကို တသသလုပ္ရတာ အခ်ိန္ကုန္ၿမန္လြန္းပါတယ္။ၿပင္ရဆင္ရ တာကတစ္မ်ိဳး ေရးရတာက တစ္မ်ိဳးပါ။ဒီဗေလာ့ေလးကို အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ ၂ ႏွစ္နီးပါးမေရးၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး...။ဒါေပမဲ့ခုကစၿပီးေရးပါေတာ့မယ္။အလုပ္ပင္ပန္းတာနဲ့ အလုပ္အဆင္မေၿပတာေတြေႀကာင့္လည္းပါပါတယ္

မေၿပာမၿပီး မတီးမမည္ မို့ လက္တို့ၿပီးပဲ ေၿပာရဦးမယ္....။မလြယ္တဲ့အေႀကာင္းေလးေတြ...။ ဗီဇက္အိုမွာပဲေရးေနက်ေပါ့..လြယ္တယ္ေလ ဆရာႀကီးေတြမေရးဘူး..ကိုယ္လို လက္တဲ့စမ္းသူေတြပဲရွိတာ..ေၿမစစမ္းခရမ္းပ်ိဳးဆိုသလိုပါ။

ကိုယ္ဘာေကာင္လည္း လူမသိေအာင္လည္းေရးတတ္ရေသးတယ္ဗ်..သိသြားရင္ ေပါ့သြားတတ္လို့..ဘယ္မွာေနတယ္ ဘာေတြလုပ္တယ္ ဘာေတြစိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတာက လူတိုင္းသိလို့ကမေကာင္းဘူး...။ အဲဒါက တစ္ခ်က္ေပါ့ဗ်ာ...ဖတ္တဲ့လူ စိတ္ဝင္စားေအာင္ကလည္း လုပ္ေပးရေသးတာကိုးဗ်...။အဲ ဒါေပမဲ့ အလကားေနရင္း စိတ္ဝင္စားရံုတင္မက ဝင္သမရင္လည္း ခံရတတ္တာေပါ့ေလ။

ကိုယ့္ဘာသာ လြမ္းတာလည္း ဘလိုင္းဆဲခံရတာပဲ ။ရွိေသးတယ္..မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္အေၿခအေနနဲ့ကိုယ္ စိတ္ကတို စိတ္ဓါတ္က်ေနတာေလးေပ်ာက္ေအာင္ က်ႏု္ပ္၏ ပစၥုဳပန္ဆိုတာေလးေရးလိုက္တာေလ...။ကိုယ္ဝမ္းနာကိုယ္သာသိသတဲ့....ကိုယ္ဘာသာ အဆင္မေၿပတာေတြရွိလို့ ဘာစာမွ ေတာင္မေရးၿဖစ္ဘူး...ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးအြန္လိုင္းမလာတာကို ေမွ်ာ္တဲ့အေႀကာင္းကို ရသေၿမာက္မလားလို့ တဂိုးကဗ်ာမ်ား ဖတ္ႀကည့္ရင္းကေနစိတ္ကူးေပၚလာလို့ လြမ္းေန ေမွ်ာ္ေနတဲ့အေႀကာင္း လက္တည့္စမ္းၿပီးေရးလိုက္တာ..။

ေကာင္မေလးကိုေမ်ွာ္တဲ့အေႀကာင္းေရးတာပါပဲ..ေရးတာကေတာ့ တဂိုး ကဗ်ာ စတိုင္နဲ့ေရးတာ ...ဘယ္ကေနဘယ္လိုမ်ား ဘယ္လိုေတြးသလည္းမသိပါဘူး.... ႏိုင္ငံေရးပါတယ္ဆိုတဲ့အထင္နဲ့ က်ဳပ္ကိုမ်ားကပ္ပါးေကာင္လို့ ကြန့္မန့္ေပးသြားေသးသဗ်....။ကိုယ္ေရးတာက တဂိုးထက္ေတာင္ ေကာင္းသြားတယ္ထင္ပါ့...

အေရွ့မွာ ေရးထားဘူးတဲ့ ေတြးမိေတြးရာနဲ့ ဆက္စပ္ၿပီး ခံစားသြားပံုပါပဲ...။အဲဒီမွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကို ေၿပာဆိုသြားလိုက္တာလည္း မနည္းပါဘူး...ကိုယ္ကေတာ့ အာရံုေနာက္လို့ ဖ်က္လိုက္တယ္..ေနာက္ဘာေတြလာေရးေရး အာရံုမရရင္ ဖ်က္ခ်လိုက္ရံုပါပဲ...ဘာမဟုတ္တာေလးကေန အာရံုလာစားေနေတာ့ ဘာမွေတာင္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး...အခုမွ စိတ္ကေလးၿပန္ရလာလို့ ဘိုလိုဆို မုဒ္ေပါ့ mood ေပါက္လာလို့ ၿပန္စတာ...

ေရးေတာ့ေရးတာပဲ...သူမ်ားေတြေရးထားတဲ့ ဗေလာ့ေတြရင္း လိုက္လည္ရင္းေပါ့ ...ဗေလာဂါေဒါ့ကြန္းႀကီးရွိသမွ်ေတာ့ ပညာေတြရမွရ...ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဟန္မက်တာလည္း သိတယ္...ၿပီးတဲ့တစ္ပါတ္ အားေနလို့ ဘာစာေရးမလည္းေတြးရင္း..ေငးရင္း..ဖတ္ရင္း..ခ်က္ရင္း...အခ်ိန္သာကုန္သြားတယ္ မန္းေက်ာ္ တစ္ပုဒ္မွ မၿပီးခဲ့ဘူး..။ေရးလက္စ လူလိမ္ႀကီးလည္း ဆက္မေရးၿဖစ္ေတာ့ ဆက္ေရးဖို့ တိုက္တြန္းတဲ့လူက အေယာက္၁၀၀ ေလာက္ရွိတယ္(ၿဖစ္ခ်င္တာေၿပာတာပါ)...အလုပ္ကိစၥေလးလည္း အဆင္ေၿပလာၿပီး ကြန္နက္ရွင္ကလည္း အိပ္ယာထဲကေနေတာင္ တံုးအၿပည့္တက္ေနေတာ့ ဒီမနက္ အာရံုရတာနဲ့ ထေရးတာပါပဲ...ေခါင္းစဥ္ေလးေပးလိုက္ ေရးလိုက္ ဖ်က္လိုက္နဲ့....ဘာမွ ၿဖစ္မလာဘူး....

ဒါေႀကာင့္ေၿပာတာ လြယ္မယ္ထင္ေနလားလို့ ....အလကားေနရင္း ပိုက္ဆံမရ ...အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္း..စက္ပူ...လက္ေညာင္းခံၿပီး...ဖတ္တဲ့လူမွာ တစ္ခုခု၇ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ့ စိတ္ပါလက္ပါနဲ့ စာေကာင္းတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္ေအာင္ေရးရတာ လြယ္မွတ္လို့။ ကိုယ္ေရးတာကိုယ္ အဆင့္မမွီဘူးလို့ ခံစားရတဲ့ ဒုကၡ။သူမ်ားဗေလာ့ဂ္ေတြသြားလည္ရင္ အားက်ၿပီး ကိုယ္ေရးတာကို စိတ္ပ်က္ရတဲ့ဒုကၡ။ဗေလာ့ဂါရူးလို့ ေၿပာခံရတဲ့ဒုကၡ။ အရည္မရ အဖတ္မရအလုပ္ေတြနဲ့ အခ်ိန္ကုန္တယ္္လို့ ေၿပာဆိုခံရတဲ့ဒုကၡ။အဲအဲ..အလကားေနရင္း တိုက္ခံခံရလို့ ကြ်ဲၿမီးတိုရတဲ့ ဒုကၡ ဒါေတြကို ရင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဗေလာ့ဂါေပါက္စ ၿဖစ္လာရတာ....ေတာ္ႀကာေန ..အရင္ကေတာ့ “သခင္ေပါက္စ ေထာင္ေၿခာက္လ ” ကေန ခုေခတ္ကာလက “ဗေလာ့ဂ္ဂါ ေပါက္စ ေထာင္ေၿခာက္လ ” ၿဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ ဘာေလးညာေလးလည္း ႀကည့္ေရွာင္ရေသးတယ္...။ ကဲပါေလ ေၿပာလက္စနဲ့ ေၿပာရဦးမယ္... ႏိုင္ငံေရးဘာညာ ...လံုးဝ မေရးဘူး...ေရးေန လုပ္စားေနႀကတဲ့လူေတြကိုလည္း အထင္မႀကီးဘူး...ေရးေန..တိုက္ေနႀကတာ ..ေလေသနတ္ပစ္ေနႀကတာလည္း ႀကာလွၿပီေလ...အဲေတာ့ ပစ္ခ်င္သလိုပစ္ႀက..ကိုယ္ကေတာ့ အာရံုမရ ဓါတ္မက်ဘူး...။ကိုယ့္ဘာသာ အာရံုမရလို့ ဘေလာ့ဂ္ဂါကေရာ နိုင္ကေရာ မာလ္တီကလိုင္းကေရာ အကုန္ဖ်က္ခ်ပစ္လိုက္တာ ..အားလံုးကိုစုစည္းၿပီး အႀကီးႀကီးလုပ္မယ္ေပါ့(အေတြးက ) ခု ဘာမွ မလုပ္ၿဖစ္ေသးလို့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အာရံုမရ ရတဲ့ ဒုကၡ...ေရးမလို့ ႀကိဳးစားရင္ ....ဘာမွ စဥ္းစားလို့ မရတဲ့ ဒုကၡေတြ...မနည္းဘူးေနာ္...ဒါေႀကာင့္ေၿပာတာ ...လြယ္မယ္ထင္ေနလားလို့....

အနည္းဆံုးေတာ့လည္း မလြယ္တဲ့ အေႀကာင္းေလးေရးလိုက္ရင္ ဝါသနာတူေတြ လက္ခံမလား...အိုေလ...လက္မခံလို့ လာဆဲလည္း ဒါလည္း အားေပးမွုတစ္မ်ိဳးပဲလို့ လက္ခံလိုက္မယ္ဆိုၿပီး မလြယ္တဲ့အေႀကာင္းေလးေရးမွိတာေပါ့...။

ကဲ ေၿပာ.....ဒီလိုစာတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္လာဖို့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေပးရတယ္ (typing ေႏွးလို့ေလ။) ကဲေၿပာသားပဲ လြယ္မယ္ထင္ေနလားလို့ ..မလြယ္ဘူးးးးးးးဟူးးးးး

ဘာဆက္ေရးရမလည္း.... မလြယ္ဘူးေနာ္....အဲ...ဘာဆက္ရမွန္းေနာက္မွဆက္စဥ္းစားေတာ့မယ္ ခုေတာ့ အခ်ိန္က မရေတာ့ဘူး..သြားစရာရွိလို့။
သြားစရာဆိုလို့ အႀကီးႀကီးထင္မေနပါနဲ့ ဟင္းခ်က္စားစရာမရွိလို့ ႀကက္ဥသြားဝယ္မလို့ပါဗ်ာ။ ဖတ္ေပးတဲ့လူကိုေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။

မန္းေက်ာ္။ ။